Stanisława Łowińska

Stanisława Łowińska urodzona w Ścinawce Górnej (Kotlina Kłodzka koło Wambierzyc), z domu Kochniarczyk. Jest poetką i dziennikarką. Ukończyła kulturoznawstwo na UAM w Poznaniu oraz Podyplomowe Studium Dziennikarskie na UJ w Krakowie. Jest członkiem Związku Literatów Polskich. Mieszka i pracuje w Poznaniu. Do 2000 roku pełniła funkcję redaktora naczelnego miesięcznika wielkopolskiej oświaty „Otwarta Szkoła”. Nadal służy kulturze i edukacji, pracuje i publikuje w czasopiśmie „Uczyć lepiej” Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Poznaniu. Uprzednio przez szereg lat pracowała w „Tygodniku Ludowym”, publikowała w prasie lokalnej i ogólnopolskiej oraz w pismach literackich m.in. w: „Arkuszu”, „Przekroju”, „Tygodniowym Ilustrowanym Magazynie” – „TIM”, „Zielonym Sztandarze”, „Gazecie Zachodniej”, „Gazecie Poznańskiej”, „Expressie Poznańskim”. Realizowała również programy w TV „S” w Poznaniu.
Swoje utwory publikowała m.in. w wydawnictwach zbiorowych: w almanachu młodej poezji wielkopolskiej „Którzy pamiętali słońce” (Poznań 1982 rok), almanachu poezji nauczycieli „Drugi Puls” (Poznań 1984), almanachu poezji pt. „Przedpole” (Poznań 1986), a także wyborach wierszy „Jan Paweł II w poezji polskiej” (Poznań 1991), „Jesteś” (Poznań 1993), „Antologia poezji konińskiej” (Konin 1996), „Młodość czasem nawrócenia” (Poznań 1997), „Przez wszystko do mnie przemówiłeś Panie” (Poznań 1998) oraz „Cud, który jest”, (Milicz 2003) – oprac. ks. Wacława Buryły na 25-lecie pontyfikatu Jana Pawła II. Była także pomysłodawczynią i współautorką opracowania historycznego „Jeszcze Polska nie umarła” (Poznań 1997) dotyczącego 200-lecia „Mazurka Dąbrowskiego” oraz „Pieśni nieśmiertelnej” wydanej z okazji jego dwieściedziesiątej rocznicy, (Poznań 2007).
Od roku 1975 roku jej wiersze prezentowane były na antenie Polskiego Radia. Znajdują się one także w publikacjach Noworudzkich Spotkań z Poezją (od 1994). Wydała tomik poezji „Dotykać serca” (Poznań 1990), bajkę „Kot Fantasta” (Wrocław 1991) oraz zbiór wierszy „Złożyć Słowo” (Nowy Tomyśl 1996).,”Cisza na palcach” (Poznań 2008), „Lepicadło” (Poznań 2010).
W dziedzinie poezji (na przestrzeni lat 1978-1982) otrzymywała nagrody i wyróżnienia m. in. „Zielonej Wazy” w Poznaniu i Festiwalu Artystycznego Nauczycieli w Lesznie. Natomiast jej publikacje prasowe, dotyczące osób niepełnosprawnych, nagrodziło Stowarzyszenie Walki z Kalectwem.
Stanisława Łowińska uprawia różne formy poetyckie: pieśni, hymny, fraszki, bajki, kolędy, pastorałki, satyry.
Władze miasta uhonorowały ją Honorową Odznaką Miasta Poznania – (1986 r.) oraz Odznaką Zasłużonego Działacza Kultury – (Ministerstwo Kultury i Sztuki, Warszawa 1987 r). W roku 2004 otrzymała Medal Komisji Edukacji Narodowej, a w 2006 roku za wieloletnią działalność na niwie kultury, edukacji i promocji młodych talentów przyznano jej nagrodę Marszałka Województwa Wielkopolskiego. W 2010 roku nagrodę Prezydenta Miasta Poznania a Zarząd Województwa Wielkopolskiego (uchwałą z dnia 9 września 2010 r. Nr 4411/2010) wyróżnił ją Odznaką Honorową Za Zasługi Dla Województwa Wielkopolskiego (Legitymacja Nr 3459), której wręczenia dokonano 24 maja, w roku 2011 podczas uroczystości 90 – lecia Związku Literatów Polskich Oddziału w Poznaniu (przez wicedyrektora Departamentu Kultury Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego).
Pani Stanisława była też inicjatorką i założycielką Klubu Młodego Dziennikarza przy Młodzieżowym Domu Kultury Nr 1 w Poznaniu, który prowadziła przez kilka lat, udostępniając młodzieży redagowanie gazetki festiwalowej „Kurtyna”, ukazującej się w czasie Ogólnopolskich Festiwali Teatrów Szkolnych, jak i udział w audycjach radiowych i telewizyjnych. Młodzi dziennikarze publikowali także w prasie regionalnej i zagranicznej.
Od kilkunastu lat, w Gminie Łubowo, z jej inicjatywy jest organizowana „Lednicka Wiosna Poetycka”. Każdego roku na Lednicy, w Muzeum Pierwszych Piastów, za jej sprawą rozstrzygany jest konkurs poetycki „O koronę Wierzbową”, którego pokłosie znajduje się w siedmiu tomikach: „Strofy Lednickie” (Poznań 1999), „Daj nam liści do korony, daj powracać...” (Poznań 2002), „Na niemałej wyspie” (Poznań 2003), „Z serca na serce”, ”Imię Wiatru”,(Poznań 2006), „Wianek z chmur”(Poznań 2008), „Świat wysokiej trawy” (Poznań 2010).
Lednicka Wiosna Poetycka – to nie tylko poezja, to również plenery plastyczne, spotkania z muzyką, z wybitnymi artystami, poetami scen polskich. To także symboliczne sadzenie wierzb w Gaju Poezji na terenie Muzeum Pierwszych Piastów na Lednicy.
Pani Stanisława Łowińska działa i pracuje na rzecz kultury i oświaty ponad 45 lat, nie ustając (jak dotąd) w coraz to nowych pomysłach i przedsięwzięciach. Nadal inspiruje młodzież do twórczej pracy nad sobą. Niektórzy z laureatów lednickich spotkań otrzymali stypendia twórcze i wydają swoje tomiki.

    • Kategoria: Stanisława Łowińska
    • Odsłony: 4718

    Wszechmogący
    Panie
    Królu Nieba
    i Ziemi
    wypełnij ciszą burzę
    serc naszych
    oświeć szaleńców
    synów zagłady
    ulecz
    świat okaleczony
    na miłość bliźniego
    otwórz
    i przebacz nam
    w swoim miłosierdziu

    • Kategoria: Stanisława Łowińska
    • Odsłony: 5781

    Autoportret
    Związana
    z dokładnością
    jestem
    dokładnie
    niedokładna
    Niczym ptak wyobraźni
    krążę
    w sferze umownego porządku
    Uboga w poprawność
    poprawiam
    niepoprawny życiorys
    Zwykle bezbłędnie
    przyznaję się
    do błędu
    Cóż za wyjątek
    w ortografii

    • Kategoria: Stanisława Łowińska
    • Odsłony: 5522

    Nonstop
    Winogradom
    na pniu osady
    twarze domów
    betonowe oko chmur
    komputerowy język
    szczęki białego noża
    rośnie krzyk w oknie
    spaliny sycą oddech firanek
    pęka wrzący talerz ziemi
    dzielnica kocioł
    zranione palce jutro
    mierzą skrawek osiedla
    na trawnik nieba zaszczuty
    wypuszczam psa myśli

    • Kategoria: Stanisława Łowińska
    • Odsłony: 5724

    Powroty
    wio z bicza słów
    dzwoni kopytko podwórka
    w zagrodzie słońca
    żniwo
    pieni się rzeka czasu
    pierwsze ostatnie
    ściernisko lat
    w żałobie
    noc zaprzęga gwiazdy
    mały wóz prawdy
    w podkowie myśli
    wioska
    koń dusza stajni
    grzywą ciepłego wiatru
    przypływasz
    gniado słoneczny
    wio z bicza słów
    dzwoni kopytko podwórka