Tadeusz Piekło: Szykowskiego

Lidce, zrywającej stokrotki

Sady kwitną jak chmury - a chmury jak drzewa.
W wielkiej bieli topnieje światło popołudni.
Gęste domki to nuty chóralnego śpiewu,
w małych, kwietnych ogródkach, podwórkach bezludnych.

Tu wzbierają w poszumach przypływy zieleni,
tętnią deszcze, nim wejdą w niskie dachy miasta.
Stoją dzieci w kałużach, na śliskich kamieniach,
czujne i niesłyszalne, w gęstniejącym cieniu,
w rosie świateł wieczornych, co dołem narasta.

O ulico, strażniczko, koronna attyko,
wiodąca najsensowniej od nikąd donikąd,
górna ciszo wędrowna, spokojny promieniu!

Naucz nas swej pokory, mądrego bezładu,
prostej użyteczności dziczejących sadów...

Dobrego przemijania, trwająca w milczeniu!

© 1920 – 2017, Związek Literatów Polskich. Wszelkie prawa zastrzeżone.