Tadeusz Piekło: Kamień na kamieniu

Tak - rozsypało się wszystko, odeszło;
tylko skorupy brudne, strzępy słów -
i szkło rozbite chrzęści pod podeszwą.
Kształt czasu ciągle niepewny, jak nów.

Chmur niskich stropy, Sanu szklana siność
wiodą nas w nowe światło przyszłych dni.
Ta wieczna trwoga, by ślad nie zaginął
po błysku ciepła, co nam w oczach lśni!

Wciąż zasłaniamy sobie puste dale,
chwiejemy się w przepływie lepkich spraw.
Ileż w nas jeszcze zapiekłego żalu,
stepów, blizn, czerni wypalonych traw!

Oto - narasta coś, znowu się kluje...
Choć wiemy dobrze, jak było - i jest -
kto taką prawdę dziś zaakceptuje,
że świat nam służy do otarcia łez?

Męczą nas zwidy. W ciągłym zagrożeniu
krok i gest każdy. Mrok czai się w tle.

Niech nie zostanie kamień na kamieniu,
jeśli budować trzeba w głuchej mgle.

© 1920 – 2017, Związek Literatów Polskich. Wszelkie prawa zastrzeżone.