Czytelnia

Alicja Zemanek: Pasja według świętego Mateusza

Idziesz
dźwigasz na plecach
krwawe drzewo świata
upadasz pod ciężarem podnosisz się z prochu

w środku nocy artysta
przy świetle kaganka odtwarza twoje kroki
przywołuje wieczność
w wielkim mozole pada na kolana

w ekspresowym pociągu
zanurzona w wygodnym fotelu
z słuchawkami na uszach słucham twojej drogi
rozpisanej na głosy w najnowszym nagraniu

czy przewidziałeś mój pociąg idąc na Golgotę
grające urządzenie wielkości kamienia

z ciemności z blasku moich czasów wołam Cię myślami
czy słyszysz moje myśli z dalekiej przyszłości
moją ułomną mało świętą drogę

z głębokości wołam do Ciebie

z otchłani miękkiego fotela
z pędzącego za oknem świtu
z drogi która mija

© 1920 – 2017, Związek Literatów Polskich. Wszelkie prawa zastrzeżone.