Alicja Zemanek

Alicja Zemanek

Alicja Zemanek, absolwentka Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego, historyk nauk przyrodniczych, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1992 r. członek ZLP oraz Teatru Poetyckiego „Stygmator”.
Debiutowała wierszem w 1987 r. w „Poezji”. Nagroda w Krakowskich Dniach Literatury (1985), w konkursie im. J. Śpiewaka (1986) i w konkursie DDK „Dworek Białoprądnicki” (1987).
Jej wiersze ukazywały się m. in. w „Dekadzie Literackiej”, „Echu Krakowa”, „Krakowie”, „Lekturze”, „Ogrodzie”, „Poezji”, „Piśmie Literacko-Artystycznym”, „Studencie”, „Życiu Literackim”.
Opublikowane tomiki wierszy:
Dzień w którym zniknęłam (Kraków 1990), Wakacje w Krakowie (Kraków 1991), Podobni do zagajnika olch (Kraków 1993), Modlitwa do tęczy (Kraków 1996), Ścieżki Ogrodu Botanicznego (Kraków 2000), Medytacje o zmierzchu (Kraków 2001).
Autorka ponad 250 prac naukowych i popularnonaukowych dotyczących historii nauk przyrodniczych, zwłaszcza botaniki i biologii, a także relacji przyroda-nauka-kultura.
Wybrane teksty o twórczości autorki:
I. S. Fiut, Rytmy przemijania, „Słowo” 1991 nr 19
I.S. Fiut, Kochane smutki i dmuchawce, „Zielone Brygady” 1994 nr 1
S. Franczak, Rozum i natura, „Magdalenka Literacka” 1995 nr 7-9
J. Baran, Modlitwa do tęczy. Dziennik Polski 31 VII 1997
E. Kozakiewicz, Poeta tylko niekiedy chodzi po ziemi... W Ogrodzie Botanicznym. „Krakowski Gość Niedzielny” 1998 nr 31
J.B.Faliński, Dzielenie się pięknem, „Wiadomości Ekologiczne” 2001 t 47 z. 3
[...] „Medytacje o zmierzchu”. Alicja Zemanek. „Gość Niedzielny” (Katowice) Nr 2 (13.01. 2002).
I. S. Fiut, Wiersze z podziemnego ogrodu, „Zielone Brygady” 2002 nr 8
B. Gruszka-Zych, Ogród szczęśliwy, [W:] Zapisz jako... [Zbiór reportaży]. Katowice 2004, Księgarnia św Jacka, s. 166-172.

Alicja Zemanek: Pasja według świętego Mateusza

Idziesz
dźwigasz na plecach
krwawe drzewo świata
upadasz pod ciężarem podnosisz się z prochu

w środku nocy artysta
przy świetle kaganka odtwarza twoje kroki
przywołuje wieczność
w wielkim mozole pada na kolana

Alicja Zemanek: Serce to samotny dom

Serce to samotny dom na rozstajach
podejdź bliżej w oknie pali się lampka
starzy rodzice wypatrują gwiazdy
garstka siana pod śnieżnymi polami obrusa

Alicja Zemanek: Zegarmistrz

Zegarmistrz
nakręca srebrne kółka
miasto rozpędza się o świcie
ruszają tramwaje ulica
tyka krokami przechodniów

Alicja Zemanek: Dmuchawiec

Dmuchawiec
jest dowodem na istnienie duszy
jak spadochron wyzwolonej
z trudów oddychania

Alicja Zemanek: Deszcz

Deszcz niewidomy
poznaje świat dotykiem
obejmuje pnie gładzi każdy liść
nocą nie może zasnąć

© 1920 – 2017, Związek Literatów Polskich. Wszelkie prawa zastrzeżone.