Czytelnia

Dariusz Tomasz Lebioda: Psalm VIII

odchodzą powoli zakapturzeni na ramionach niosą
sosnowy krzyż za nimi płynie lepka mgła a zioła
łopoczą w powietrzu

- oto dochodzisz augustynie do rozległych pól
do przestronnego pałacu twojej pamięci tam też
odkłada się to co sobie wyobrażamy powiększając
lub pomniejszając wrażenia zmysłowe tak ojcze
pamięć jest nam niechętna

- przez soczewkę samotnego bólu widać benedykcie
każdy okruch czasu i ptaki niebieskie lecące ku
jeziorom i osty lśniące księżycowa i struny
kryształowego wiatru

- gdybyśmy błażeju śnili co noc o tej samej
rzeczy przejmowałaby ona nas tyleż co
przedmioty widziane codziennie

odchodzą powoli okrwawieni na ramionach niosą
wypalaną łódź za nimi podąża sinozłoty opar
wilgoci i krzyk nocnego ptaka

to że gwiazda milczy pies szczeka i liść
moknie pośród ulewy to tylko inna jakość
inny wymiar cierpienia inny zakres
promieniowania

- tak tak Boże noc jest
potwierdzeniem twojej
bliskości

tak Jahwe ciemność
jest suknem twojej
chwały

© 1920 – 2017, Związek Literatów Polskich. Wszelkie prawa zastrzeżone.