Czytelnia

Elżbieta Musiał: Przekonują mnie słowami bogów...

Przekonują mnie słowami bogów,
a ja utraciłam pewność, co jest złem
i gdzie w nas grzech;
zakładam tylko, że być muszą,
bo sędziów wokół pełno.
Tkwiąc w wiecznym szachu,
można mieć wątpliwość.

Nieopatrznie nadepnęłam
na całe życie chrząszcza,
zmierzałam do kościoła zbyt prosto.
Czy będzie mi odpuszczone, gdy już uklęknę
na szachownicy posadzki
w ósmy dzień tygodnia?
Białe pole, czarne pole.
Ocenzurowane szachowsko,
a figury rozdane.

Z poematu: Na zdjęciu wciąż żyjemy

© 1920 – 2017, Związek Literatów Polskich. Wszelkie prawa zastrzeżone.