Czytelnia

Krystyna Konecka: Sonety codzienne IX

Dzień na śmierć się zaorał w monologu bata.
Do kolejnego świtu będzie po pogrzebie.
Trumna z blasku księżyca. Na wygasłym niebie
ostatnia garstka myśli przy wyschniętych kwiatach.

Konieczne umieranie. Śnieg na skraju lata.
Kula o której cicho. Nóż w gorącym chlebie.
Dobra cisza pamięci pozbawiona ciebie
któraś ledwie zapachem w spopielałych szatach.

Za górami brzozami naszyjnik z bursztynów,
siwa pieśń o Jasieńku, fotografie synów.
Strzelistość Ostrobramskiej w liliowym obłoku

i aksamitka Wisły dwudziestego roku.
Poskąpiono werniksu wyblakłym obrazom.
Chryzantemy złociste. Potrzaskany wazon.

© 1920 – 2017, Związek Literatów Polskich. Wszelkie prawa zastrzeżone.