Czytelnia

Krystyna Konecka: Sonety codzienne VIII

Od księżyca do słońca oszalałe konie
w czerwonych grzywach. Osty na pamięć wolności.
Zeszłoroczne kopyta po drewnianym moście
zardzewiały cieniutko naprzeciw pogoni.

Jeszcze horyzont grzbietu lemieszom w pokłonie
i aksamitne nozdrza w uzdę cierpliwości
zanim w gorących kłosach ziarenko radości.
Zanim stromym topolom posiwieją skronie.

Pod konarem obłoku do mnie nachylonym
w krwi oratorium zliczam moje nasze plony
z wtórnych nobilitacji. Z popielnych feniksów.

Stylowy szał legendy. Cień Apokalipsy.
Liturgia kontestacji. Antynomie świata.
Dzień na śmierć się zaorał w monologu bata.

© 1920 – 2017, Związek Literatów Polskich. Wszelkie prawa zastrzeżone.