Czytelnia

Aldona Borowicz: Civita Di Bagnoregio

To miasto przyszło do mnie z przeszłości:
ze swoją magią luster, tajemnicą i erozją,
z kruszejącą skałą. Bezludne i kamienne.

Teraz przeszywa mnie bólem między żebrami.
Takie białe światło. W samym rozgwarze świtu

chciałam zrozumieć język etrusków i głębię morza,
ale pozostała mi nieznana rzeka i obcy bogowie.

W podziemnym świecie pełno ofiar bez wątroby
niegdyś złożonych na skalistym cmentarzysku.

Umierające miasto jest już we mnie odległe.

Stamtąd nie ma powrotu. Nie spotkasz już tamtych kobiet,
w uliczkach zamarł krwioobieg duchów, urn i turystów,
jakby z Notrią wszystko opadło ze skałą w wieczność.

Tylko słońce się przedziera przez szczelinę w kropli.

© 1920 – 2017, Związek Literatów Polskich. Wszelkie prawa zastrzeżone.