Grzegorz Trochimczuk

Grzegorz Trochimczuk

Grzegorz Trochimczuk – urodzony 9 maja 1946 roku w Nowym Dworze Mazowieckim. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego (profilaktyka społeczna i resocjalizacja). W czasie studiów realizował audycje literackie w radio studenckim, organizował imprezy w klubie studenckim oraz pracował w kabarecie jako jego współtwórca i autor.
Po studiach zawodowo wykonywał zadania związane z kulturą spożywania alkoholu. Następnie w spółdzielczości mieszkaniowej organizował pracę w zakresie upowszechniania kultury w wielkich osiedlach mieszkaniowych. Trzeci okres zawodowy związany był z kulturą żywienia i pracy na rzecz jakości żywności i rozwoju polskiej gospodarki żywnościowej. Organizował zrzeszenia polskich producentów żywności, wspomagał akcesję do UE.
Zasłużony Działacz Kultury odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Członek Związku Literatów Polskich, autor książek poetyckich: Listy do siebie, Dwa ptaki w jednego przeistacza, Przedmowa, Blisko, 2013 Wiersze, Potomkowie niczego.

Grzegorz Trochimczuk: Logika intymna

Umarli nie opisani,
dzicy, niewolnicy, nierządnice,
potępione narody.

Umarli opisani, których nie znałem,
sześćdziesięciodwuletni Arystoteles.
Byron, Emilia Plater, Freud i Schulz.

Grzegorz Trochimczuk: Znikająca tożsamość

Ile waży jeden na siedem miliardów?
Gdy wysoka myśl w oceanie się pogrąża
nowe nasienie ciągle na dno macicy spada.
Niższość młodych ciał się obnosi w kosmosie.

Grzegorz Trochimczuk: Dziura

Przerwana ciągłość, kiedy nie-myśli
i nie-słowa określają przestrzeń.

Ciemne źródło pożądania z rajską toksyną śmierci.
Szaleńcy bez skrzydeł spadają z Beachy Head
w objęcia błękitu. Otchłań połyka strach.

Grzegorz Trochimczuk: Niejednoznacznie

Umierałem.
Nie było dnia ani nocy.
Tylko ja. Bez prostaty i bez macicy.
Wyłącznie oczy.

Widziałem ciszę wewnątrz cyklonu
i grzmot neuronów.
Oddychałem pod powierzchnią,
uniesiony nad sobą.

© 1920 – 2017, Związek Literatów Polskich. Wszelkie prawa zastrzeżone.