Czytelnia

Stefan Jurkowski: Ballada o starym domu

drzewa trwalsze od murów
rysują kształt alei gdzie dom
niczym trup się rozkłada otwory okien
w czerepie z którego wywlókł się czas

stoimy bez słowa może cisza przyniesie
śmiech dawno zmarłych dziewcząt
galop nieistniejących koni
gwar i wesołość ludzi

– śmierć kosę ukrywa w zaroślach
wiatr zmienia się w niepokój –

gdzie są ci którzy tutaj stąpali
(wyjąwszy pobliski cmentarz) pragnęli – jak my – potwierdzeń
że ich świat – dziś niczym grób otwarty –
choć w słowie ocaleje

tylko kto je wypowie
może pod tę jesień
w której znów się zbiegają wszystkie jesienie świata

dla nich chwila ciemności dla nas odległe wieki
w które pędzimy – piloci zbyt szybkiej wyobraźni

po co tu przyjechałem czego szukam w trupiarni
cienie żyją? zamarły? ile ich tutaj było?
umierali – bezsilni choć w to nie wierzyli?
(tak bardzo podobni w tym do nas)

czas uciekać
choć ciągle wołają – –

© 1920 – 2017, Związek Literatów Polskich. Wszelkie prawa zastrzeżone.