Anna Kajtochowa: Były niegdyś wędrówki o świcie...

Były niegdyś wędrówki o świcie

Na promieniach układałam stopy
O źdźbła żytnie opierałam dłonie

W wodach niebo kryło płat błękitu
Spięty klamrą zblakłego księżyca
Zatem chciałam ubrać siebie w niebo

Mlekiem pachną orosiałe trawy
I mrocznieją krzewy w wąskim jarze

Teraz miedza powiedzie nad stawy
Nieprzytomne od żab i kumkania

Szukam kęp mchu i krwawnika
By nie deptać
Snu barw kolorowych
Ale za mną podążają krowy
I w ich pyskach piękno łąki znika

© 1920 – 2017, Związek Literatów Polskich. Wszelkie prawa zastrzeżone.